Siempre me pasa lo mesmo, faigo lo que nun tengo que facer. Tiro pa lante y dempués arrepiéntome. Qué si onde me metería yo, qué si nun se va poder falar con él, qué si ye perseriu y impón demasiao, que si ye un repunante, qué si yo nun toi al so nivel, qué yo nun soi más qu'una faltosa...
Seliquino siento los sos pasos pel pasiellu, la puerta ya ta abierta, les persianes subíes y la lluz prendía. Nun tien más qu'entar y preparase pa lo que se-y bien encima.
Siempre xusto a la hora, pero siempre cola so sonrisa, casi siempre vistíu de negru y esbocexando. Presta cuando la situación o l'aburrimientu lu supera y dedícase a alborotar el pelo.
La sonrisa nunca falla, la pallabra d'apoyu a cualquiera tampoco, el cariño que reparte a raudales y el tratu de tu a tu a una persona como yo, que ta deprendiendo (con tola suerte del mundo de los más grandes) nun falla. Por eso ye pa da-y les gracies y recordame a mi misma la suerte que tengo de poder compartir esos momentos (nos que nun ta seriu, porque si ye asi ya me paez que armé alguna) y que nunca más tengo que xuzgar a naide antes de conocelu.
No hay comentarios:
Publicar un comentario